Μια 40χρονη πορεία σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο με μελάνι.

Όπως ανέφερα, πραγματική δημοσιογραφία γειτονιάς.

Η καθημερινή εφημερίδα American δεν υπάρχει πια. Το κλείσιμο των ανθρακωρυχείων παρέλυσε την οικονομία της πόλης και τα έσοδα και η αναγνωσιμότητα της εφημερίδας στέρεψαν. Η αλυσίδα που την αγόρασε μετά αφότου εργάστηκα εκεί δεν έβλεπε μέλλον και έκλεισε την εφημερίδα ενός αιώνα, προσθέτοντας το West Frankfort στην «ερημιά ειδήσεων» που εξαπλώνεται σε όλη την αγροτική και μικρή πόλη της Αμερικής— δηλαδή, περιοχές που δεν έχουν πλέον μια πηγή ειδήσεων από την πόλη τους.

Η δεύτερη παύση μου στη δημοσιογραφία, η Daily Southtown στο Σικάγο, μια κάποτε δυναμική εφημερίδα, είναι τώρα ένα κουφάρι που ανήκει στην Chicago Tribune, η οποία κάποτε αποκαλούσε τον εαυτό της «The Κόσμος»Η Καλύτερη Εφημερίδα». Την προηγούμενη δεκαετία, η Trib έχει περάσει από χρεοκοπία και έχει καταβροχθιστεί από ένα ταμείο αντιστάθμισης κινδύνου αρπακτικών.

Αυτή είναι η κατάσταση της εφημερίδας, η οποία έχει καταστραφεί από την κατάρρευση της προώθησης και της κυκλοφορίας τα τελευταία 20 χρόνια. Σύμφωνα με την Pew Research, η κυριακάτικη κυκλοφορία για τις τοπικές εφημερίδες μειώθηκε από 28 εκατομμύρια το 2015 σε δεκαπέντε εκατομμύρια το 2020. Το Forbes ανέφερε ότι η κυριακάτικη κυκλοφορία το 1990 ήταν 63 εκατομμύρια. Τα έσοδα, και το προσωπικό, έχουν επίσης μειωθεί κατακόρυφα.

Γνωρίζω, κάποιοι κατηγορούν τα «μέσα μαζικής ενημέρωσης των κουτσών» — έλαβα ένα τέτοιο e-mail χθες — αλλά ήταν η ιστορική, και αναπόφευκτη, άνοδος του Διαδικτύου που σχεδόν αμέσως προκάλεσε την εξαφάνιση των κερδοφόρων εσόδων από αγγελίες, ενώ παράλληλα κατανάλωνε τη γενική διαφήμιση και τις συνδρομές. Σήμερα, πρέπει να κάνουμε περισσότερα με λιγότερα.

Οι τοπικές πληροφορίες είναι σημαντικές επειδή οι δημοσιογράφοι τους ζουν στην πόλη σας, πηγαίνουν στο Δημαρχείο για απαντήσεις, σκαλίζουν δικαστικά αρχεία, παρακολουθούν συνεδριάσεις σχολικών συμβουλίων και προσπαθούν να υφάνουν μια αντικειμενική αίσθηση της ζωής καθώς συμβαίνει.

Την τελευταία εβδομάδα, το Northwestern College δημοσίευσε μια έκθεση που ανέφερε ότι περίπου 2.500 ημερήσιες και εβδομαδιαίες εφημερίδες έχουν κλείσει από το 2005. Λιγότερες από 6.500 επιβιώνουν. Αυτό σημαίνει ότι πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα όλο και περισσότερο δεν έχουν κανέναν να παρακολουθεί τους δημόσιους αξιωματούχους τους ή να τυπώνει φωτογραφίες αποφοίτησης.

Μια άλλη έκθεση ανέφερε ότι οι μεγάλες ημερήσιες εφημερίδες, οι οποίες ως επί το πλείστον εξακολουθούν να υφίστανται, έχουν χάσει το 80% της κυκλοφορίας τους από το 2000. Οι εφημερίδες αντικαθιστούν μέρος των εσόδων με χρήματα που προέρχονται από την ψηφιακή πλευρά, αν και το κέρδος δεν αποκαθιστά τα έσοδα από το χαρτί όσο θα θέλαμε.

Όχι πολύ καιρό πριν, το αφεντικό μου, ο Kevin Riley, έγραψε ένα άρθρο υμνώντας τα θαύματα του ePaper, του προϊόντος που μπορούν να αποκτήσουν οι συνδρομητές χωρίς να χρειαστεί να περπατήσουν μέχρι το τέλος του δρόμου ή να λερώσουν τα χέρια τους με μελάνι. Μίλησε για τον αναπόφευκτο θάνατο της έντυπης έκδοσης στον κλάδο, αν και πρόσθεσε ότι η Κυριακάτικη έκδοση θα έπρεπε να παραμείνει για αρκετό καιρό.

Είναι στην πραγματικότητα μια δύσκολη και επίπονη διαδικασία. Η εκτύπωση και η παράδοση φράσεων σε χαρτί είναι μια βιομηχανική διαδικασία του δέκατου ένατου αιώνα σε έναν ψηφιακό κόσμο.

Ωστόσο, υπάρχουν και εκείνοι που διατηρούν μια κατηγορηματική (επιφυλακτική) αισιοδοξία. Πάρτε για παράδειγμα τον Ντινκ Νέσμιθ Τζούνιορ, τον συνταξιούχο συνιδιοκτήτη της Neighborhood Newspapers, Inc., με έδρα την Αθήνα, η οποία εκδίδει περίπου 25 μικρές εφημερίδες.

Όχι πολύ καιρό αφότου συνταξιοδοτήθηκε τον περασμένο χρόνο, άκουσε ότι η Oglethorpe Echo, μια μικρή εβδομαδιαία εφημερίδα όπου ζει, επρόκειτο να κλείσει. Τηλεφώνησε στον ιδιοκτήτη, του ζήτησε να δωρίσει την εφημερίδα που σύντομα θα έπαυε να υφίσταται σε ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που είχε ονειρευτεί και τώρα λειτουργεί σε συνδυασμό με εκκολαπτόμενους δημοσιογράφους από το Πανεπιστήμιο της Γεωργίας. Είναι ένα εργαστήριο πραγματικής ζωής για τους φοιτητές και οι κάτοικοι της κομητείας Oglethorpe μπορούν ακόμα να ενημερώνονται για τοπικά γεγονότα.

«Είναι η συνείδηση και η ψυχή για την κομητεία· απλά δεν μπορεί να εξαφανιστεί», δήλωσε ο NeSmith, ο οποίος τώρα πουλάει διαφημίσεις για να διατηρήσει την εφημερίδα στη ζωή. «Δεν θα ζήσω σε μια πόλη χωρίς εφημερίδα».