Een 40-jarige zwoegtocht in een veranderende, met inkt bevlekte wereld

Zoals ik al zei, echte buurtjournalistiek.

De Day by Day American bestaat niet meer. De sluiting van de kolenmijnen heeft de economie van de stad lamgelegd en de inkomsten en het lezerspubliek van de krant droogden op. De keten die het kocht nadat ik er werkte, zag er geen toekomst in en sloot de eeuwenoude krant, waarmee West Frankfort werd toegevoegd aan de "nieuwswoestijn" die zich verspreidt over het landelijke en kleine stedelijke Amerika - dat wil zeggen, gebieden die geen lokale bron van nieuws meer hebben.

Mijn tweede stop in de journalistiek, de Daily Southtown in Chicago, ooit een pittige krant, is nu een lege huls in handen van de Chicago Tribune, die zichzelf ooit "The Wereld's Beste Krant." Het afgelopen decennium is The Trib failliet gegaan en opgeslokt door een aasgier-hedgefonds.

Dit is de staat van de krantenhandel, die de afgelopen twintig jaar zwaar is getroffen door de implosie van reclame en oplage. Volgens Pew Research is de zondagsoplage voor regionaal gerichte kranten gedaald van 28 miljoen in 2015 tot 15 miljoen in 2020. Forbes meldde dat de zondagsoplage in 1990 63 miljoen bedroeg. De inkomsten, en het personeelsbestand, zijn eveneens gekelderd.

Ik weet het, sommigen geven de "lame stream media" de schuld — ik kreeg gisteren nog zo'n e-mail — maar het was de historische, en onvermijdelijke, opkomst van het internet die vrijwel onmiddellijk winstgevende advertentie-inkomsten deed verdwijnen, terwijl het de reguliere advertenties en abonnementen aantastte. Vandaag de dag moeten we meer doen met minder.

Lokale informatie is belangrijk omdat het verslaggevers zijn die in uw stad wonen en naar het stadhuis gaan voor antwoorden, door rechtbankverslagen spitten, schoolbestuursvergaderingen bijwonen en proberen een objectief beeld te schetsen van het leven zoals het zich afspeelt.

Afgelopen week publiceerde Northwestern College een rapport waaruit bleek dat er sinds 2005 ongeveer 2.500 dag- en weekbladen zijn gesloten. Minder dan 6.500 zijn er nog over. Dat betekent dat steden in het hele land steeds vaker niemand meer hebben die hun overheidsfunctionarissen in de gaten houdt of afstudeerfoto's afdrukt.

Een ander rapport stelde dat de grote dagbladen, die grotendeels nog steeds bestaan, sinds 2000 80% van hun oplage hebben verloren. Kranten vervangen een deel van de inkomsten met geld van de digitale kant, hoewel de winst het geld van de dode boom niet zo goed terugbrengt als we zouden willen.

Nog niet zo lang geleden schreef mijn baas, Kevin Riley, een column waarin hij de wonderen van de ePaper aanprees, het product dat abonnees kunnen verkrijgen zonder naar het einde van de oprit te hoeven lopen of hun handen met inkt vuil te maken. Hij sprak over de onvermijdelijke teloorgang van de gedrukte versie binnen de industrie, hoewel hij eraan toevoegde dat de zondagseditie nog wel een hele tijd zou blijven bestaan.

Het is eigenlijk een lastige klus. Zinnen printen en op papier bezorgen is een negentiende-eeuws productieproces in een digitale wereld.

Er zijn echter mensen die categorisch (behoedzaam) optimistisch zijn. Neem Dink NeSmith, Jr., de gepensioneerde mede-eigenaar van het in Athens gevestigde Neighborhood Newspapers, Inc., dat ongeveer 25 kleine kranten uitgeeft.

Niet lang nadat hij vorig jaar met pensioen ging, hoorde hij dat de Oglethorpe Echo, een kleine weekblad in zijn woonplaats, zou worden gesloten. Hij belde de eigenaar, vroeg hem om de krant die binnenkort ter ziele zou gaan te schenken aan een door hem bedachte non-profitstichting en deze wordt nu beheerd in samenwerking met jonge journalisten van de Universiteit van Georgia. Het is een real-life laboratorium voor de studenten en de inwoners van Oglethorpe County kunnen nog steeds lokale evenementen volgen.

"Het is het geweten en de ziel van de county; het kan simpelweg niet verdwijnen," verklaarde NeSmith, die nu advertenties verkoopt om de krant drijvende te houden. "Ik wil niet in een stad wonen zonder krant."