Mürekkep lekeli, değişen bir dünyada 40 yıllık bir uğraş

Dediğim gibi, gerçek mahalle gazeteciliği.

Day by day American artık yok. Kömür madenlerinin kapanması şehrin ekonomisini felç etti, gazetenin geliri ve okuyucu sayısı kurudu. Ben orada çalıştıktan sonra satın alan zincir bir gelecek görmedi ve yüzyıllık gazeteyi kapattı, West Frankfort'ı kırsal ve küçük kasaba Amerika'sında yayılan "haber çölüne" ekledi - yani artık bir memleket haber kaynağı olmayan bölgeler.

Gazetecilikteki ikinci durak noktam, Chicago'daki Daily Southtown, bir zamanlar hırslı bir gazete iken şimdi bir enkaz halinde ve bir zamanlar kendisine "The" adını veren Chicago Tribune'e ait. Dünya'in En İyi Gazetesi.” Geçtiğimiz on yılda, The Trib iflas başvurusunda bulundu ve bir akbaba hedge fonu tarafından yutuldu.

Gazete ticaretinin hali, son 20 yılda tanıtım ve tirajın çöküşüyle harap olmuş durumda. Pew Araştırması'na göre, yerel gazetelerin Pazar tirajı 2015'teki 28 milyondan 2020'de 15 milyona düştü. Forbes, 1990'da Pazar tirajının 63 milyon olduğunu belirtti. Gelirler ve personel sayısı da aynı şekilde düştü.

Biliyorum, bazıları "beceriksiz ana akım medyayı" suçluyor — dün böyle bir e-posta aldım — ancak başarılı seri ilan gelirinin neredeyse anında yok olmasına neden olan, aynı zamanda genel reklam ve abonelikleri de yiyip bitiren, internetin tarihsel ve kaçınılmaz yükselişiydi. Günümüzde, daha azla daha fazlasını yapmalıyız.

Yerel haberler önemlidir çünkü muhabirleri şehrinizde yaşar, cevaplar için Belediye Binası'na gider, mahkeme kayıtlarını inceler, okul kurulu toplantılarına katılır ve hayatın olduğu gibi nesnel bir anlamını örmeye çalışır.

Geçtiğimiz hafta Northwestern Üniversitesi, 2005'ten beri yaklaşık 2.500 günlük ve haftalık gazetenin kapandığını belirten bir rapor yayınladı. 6.500'den azı hayatta kaldı. Bu, ülke genelindeki şehirlerde giderek daha fazla halk görevlisini izleyen veya mezuniyet fotoğraflarını basan kimsenin kalmaması anlamına geliyor.

Başka bir rapor, büyük günlük gazetelerin (çoğunlukla hala ayakta olan) 2000'den beri tirajlarının %80'ini kaybettiğini belirtiyordu. Gazeteler dijital taraftan gelen parayla bazı gelirleri değiştiriyor, ancak bu kazanç maalesef ölü ağaç parasını geri getirmiyor.

Çok uzun zaman önce, patronum Kevin Riley, abonelerin araba yolunun sonuna kadar yürümek ya da ellerini mürekkeple kirletmek zorunda kalmadan edinebilecekleri bir ürün olan e-Gazetenin harikalarını öven bir köşe yazısı yazmıştı. Sektördeki basılı versiyonun kaçınılmaz ölümünden bahsetmiş, ancak Pazar baskısının uzunca bir süre daha ortalıkta kalacağını da eklemişti.

Aslında zorlu bir uğraş. Kağıda kelimeler basıp teslim etmek, dijital bir dünyada on dokuzuncu yüzyıldan kalma bir üretim süreci.

Ancak kategorik (temkinli) iyimserlik sergileyenler de var. Örneğin, yaklaşık 25 küçük gazete yayımlayan, Atina merkezli Neighborhood Newspapers, Inc.'in emekli ortak sahibi Dink NeSmith, Jr.

Geçtiğimiz yıl emekli olduktan çok geçmeden, yaşadığı yerdeki küçük bir haftalık gazete olan Oglethorpe Echo'nun kapanacağını duydu. Sahibini aradı, kapanmak üzere olan gazeteyi hayal ettiği bir vakfa bağışlamasını istedi ve şu anda Georgia Üniversitesi'nden yeni gazetecilerle birlikte işletiliyor. Öğrenciler için gerçek bir laboratuvar ve Oglethorpe County sakinleri hala yerel olayları takip edebiliyor.

"İlçenin vicdanı ve ruhu; basitçe yok olamaz," diyor, gazeteyi ayakta tutmak için şimdi reklam satışı yapan NeSmith. "Gazetesi olmayan bir şehirde yaşayamam."